جناب آقای محسنی‌اژه‌ای! اجازه هست؟

آقای محسنی اژه ای گفته‌است:

- چنانچه جرمی در محیط دانشگاه به وقوع پیوسته، مسئولان مربوطه، موارد را برای اقدام مقتضی اعلام نمایند، در غیر این صورت شخصاً ورود خواهیم کرد و طبیعتاً هزینه آن بالاتر خواهد رفت.

- طی روزهای اخیر در معدودی از دانشگاه‌های کشور شعارهایی از زبان برخی افراد خارج شد و رفتارهایی از سوی آنها سر زد، که به هیچ وجه در شأن محیط دانشگاه نبود؛ اینکه پرچم آتش زده شود یا شعارهایی با الفاظ خاص سر داده شود، زیبنده محیط دانشگاه نیست.

- از مدت‌ها پیش به وزرای مربوطه یعنی وزرای «علوم» و «بهداشت» تاکید کرده بودیم که خودشان این قبیل مسائل مرتبط با دانشگاه‌ها را ساماندهی و کنترل کنند

- تمایل ما آن است که مسئولان مربوطه در دانشگاه‌ها، خودشان ورود داشته باشند و با اتخاذ جهات پیشگیرانه، نسبت به تثبیت سلامت و صلابت هرچه بیشتر محیط دانشگاه‌ها اقدام کنند.

*البته ابراز قاطعیت از سوی قوه قضاییه و شخص رئیس آن امری ممدوح و قابل انتظار است اما با اجازه جناب آقای اژه‌ای عرض می کنم در این مورد، معنای قاطعیت در عطوفت بروز می یابد. بعلاوه برخوردهای انتظامی و قضایی با اقشار دانشگاهی در طول ۳-۴دهه گذشته اصلا خاطره خوشی به یادگار نگذاشته است.

*آقای اژه ای گفته است مسئولان وزارت علوم باید خودشان در در این زمینه ها ورود کنند. تا اینجای سخن، کاملا درست و منطقی است اما آنجا که لحن ایشان به تهدید تغییر می کند، جسارتا نتیجه عکس می دهد. رئیس محترم قوه قضاییه تاکید دارد شعارهای خاص و آتش زدن پرچم در معدودی از دانشگاهها مشاهده شده؛ با این حال نحوه بیان ایشان بزرگتر از حجم تخلف است.

*دانشجویانی که این روزها در دانشگاهها تجمع کرده، شعار داده و خلاف نزاکت عمل کرده اند، جوانانی غالبا بین ۱۹تا۲۵سال هستند و همین امر،تاسف و تعجب از رفتار آنها را بیشتر می کند. 

*بپذیریم یا نپذیریم، این ناترازی اخلاقی و سیاسی که از این قشر مشاهده می شود محصول حکمرانی منظومه سیاسی،اقتصادی،فرهنگی، اجتماعی کشور است و نارساییهای جامعه را دانشجویان هم لمس کرده اند. اگر برای دیگر تجمع کنندگان خیابانی، توضیح بسیاری از مسائل سخت است برای دانشجویانی که نخبگی شان از سطح متوسط جامعه بالاتراست و معمولا از درک بالایی برخوردارند، با زبان منطق و استدلال( و نه تهدید) نباید چندان سخت باشد. اگر هم سخت است نه بخاطر ضعف درک آنها که به خاطر شرایط سنی و عاطفی و احساسی شان است. این ویژگی ها اقتضاء می کند که با آنان باب مفاهمه و گفتگوی مستدل و مهربانانه را باز کرد. بعلاوه عبور کریمانه از کنار اکثر رفتارهای دانشجویان {طبق تجربه های موفق پیشین) قصه را خودبخود به پایان می برد.

*دوران دانشجویی چندسال کوتاه است و دانشجویان امروز، بدنه کارشناسی و مدیریتی فردا را تشکیل می دهند. اگر در دوران دانشجویی با سرخوردگی و خشونت  روبرو شوند، آینده ای ناخوشایند در انتظار آینده کشور خواهد بود. بعلاوه هرگونه تصمیم تند، چه بسا دانشجویان بیطرف را نیز تحریک کند. حتی شعارهای تند و رفتارهایی مانند آتش زدن پرچم که بسیار تلخ است نمی تواند مجوز اتخاذ تصمیماتی باشد که نتایج تلخ تر بدنبال دارد. تجربه نشان داده که شعارهای تند و رفتارهای تلخ دانشجویان به سرعت رنگ می‌بازد، اما تلخی تصمیمات و اقدامات مسئولان، در ذائقه تاریخ دانشجویی ماندگار می‌شود.

*بیش و پیش از هر برخورد قاطع لازم است مسائل برای دانشجویان تبیین و برای سوالهای آنان، پاسخ یافته شود. همچنین در برابر تندروی های آنها تا حدممکن با تساهل و تسامح برخورد گردد. بسیاری از اعتراض آنها همان اعتراضانی است که سایر اقشار نیز مطرح کرده اند با این تفاوت که در دانشگاهها خواسته ی اول، مطالبات اقتصادی نیست.

*دوره مدیریت آقای اژه‌ای در مقایسه با همه مدیران ۴۰سال گذشته، کارنامه درخشانتری دارد و روند اصلاحات در قوه قضاییه ، جامعه را به آینده خوش بین تر کرده است.از جمله تدبیر ایشان در وقایع ۱۴۰۱ و عفو گسترده درآن مقطع به نفع امنیت کشور تمام شد. امید که آن روند کلی با برخوردها و اظهارنظرهای مقطعی مورد داوری منفی قرار نگیرد.