آقای قالیباف! اطلاعات غلط به خوردتان می دهند؛ حسن روحانی در باره روسیه چیزی نگفته بود/ هنوز سودای رئیس جمهورشدن دارید!

به گزارش خبرآنلاین، مهرداد خدیر در سایت عصرایران نوشت: یک مسلمان شیعه به دو مسلمان شیعۀ دیگر که یکی هم معمم و روحانی است خرده گرفته که چرا دربارۀ روسیه حرف زده‌اند!

جل الخالق! وقتی روسیه اتحاد شوروی بود همین جواد آقای اردشیر لاریجانی که از دهان او دُر می ریزد به مسکو رفت و از آندره گرومیکو رییس جمهوری شوروی خواست صدام حسین را برای توقف حملات موشکی به ایران تحت فشار بگذارند و او هم به صورت مشروط موافقت کرد: به این شرط که ایران از مجاهدین افغان حمایت نکند.

جواد آقای لاریجانی در بازگشت نزد امام رفت و پیام گرومیکو را منتقل کرد. او سال‍ها وزیر خارجه بود و شوروی هم جمهوری واقعی نبود ولی به صوری عنوان رییس جمهوری را برای او تراشیده بودند تا صدر هیأت رییسۀ اتحاد جماهیر شوروی سوسسیالیستی ناگزیر نباشد از رهبران کشورها در کرملین استقبال و استوارنامه‌های سفیران‌شان را دریافت کند.

  با این حال گرومیکو مرد شمارۀ ۲ شوروی آن روز بود مثل لاوروف امروز در مسکو. امام اما به جواد لاریجانی گفت تجاوز شوروی به کشور اسلامی محکوم است و دشمنی با آمریکا مانع حمایت ما از مجاهدین مسلمان افغان نیست.

حالا اما رییس مجلس ایران بر رییس جمهوری پیشین و وزیر خارجۀ سابق که هیچ سمت رسمی هم ندارند خرده می گیرد که چرا نقش روسیه در برجام را نقد می‌کنند در حالی که هر چه می‌گردیم سخنی علیه روسیه در کلام حسن روحانی یافت نمی‌شود و احتمالا جناب قالیباف خواب‌نما شده!

روحانی‌یی که ۱۶ سال دبیر شورای عالی امنیت ملی و ۸ سال رییس جمهوری ایران بوده و به شیخ دیپلمات شهرت دارد و بارها با پوتین و لاروف دیدار کرده می‌داند روسیه کشوری بزرگ و در حد قاره است و علیه آن موضع صریح نمی‌گیرد و شگفت‌آور است که رییس مجلس چگونه به عنوان یک مسلمان شیعه برای خوش‌آمد غیر مسلمان غیر شیعه برادران خود را می‌رنجاند؟

روحانی چنین سخنی نگفته و ظریف هم به عنوان دیپلمات کارکشته که سمت رسمی ندارد حق دارد تحلیل حود را ارایه دهد و چون تنها وزیر خارجه سابق و زنده است که سمت ندارد (‌اگر مهندس موسوی وزیر خارجۀ تابستان ۶۰ را به خاطر اشتهار به نخست‌وزیری در سال های بعد در نظر نگیریم) قاعدتا آزادی عمل بیشتری دارد ضمن این که در همان مجلس ۶ درصدی که باقر قالیباف رییس آن است برخی از نمایندگان به خود اجازه می‌دهند روحانی و ظریف را به راحتی متهم کنند و رییس مجلس هم نظاره‌گر است و ناچار است به آنان امیتاز دهد تا بر خود او نشورند.
مشکل آقای قالیباف این است که در افکار عمومی نه به عنوان رییس مجلس که در سیمای تشنۀ همیشگی ریاست جمهوری ترسیم می‌شود و هم رقیب ناکام روحانی بوده و هم رقیب رییس جمهوری فعلی.

  بد نیست به یاد آوریم عطش او برای ریاست جمهوری چنان است که در سال ۹۲ تا آیت‌الله هاشمی رفسنجانی فقید نامزد ریاست جمهوری شد بر او هم خرده گرفت که چرا کاندیدا شده! 

 برای این که بدانیم این نوع سخن گفتن و به دل گرفتن و عطش ریاست جمهوری در کجا ریشه دارد سخنان او علیه هاشمی رفسنجانی به جرم کاندیداتوری در سال ۹۲ را به نقل از هفته‌نامۀ "متن" مورخ ۲۸ اردیبهشت همان سال عینا نقل می‌کنم:

   "سؤال من از آقای رفسنجانی این است که شما ۱۶ سال با قدرت و هماهنگی کامل و بدون این که سر راه شما تنشی وجود داشته باشد یا کسی قدرت مقابله و حتی انتقاد از شما را داشته باشد در قدرت بودید، هشت سال در رأس قوه مجریه و هشت سال هم رییس مجلس بودید ( البته ۹ سال رییس مجلس بود) و دولت و جنگ در دست شما بود و امام از شما حمایت می‌کرد و رییس جمهور هم بودید مقام معظم رهبری تمام‌قد از شما حمایت می‌کرد و حتی گفتند هیچ کس برای من آقای هاشمی نمی‌شود چه چیزی تغییر کرده که باز وارد عرصه شده‌اید؟ ورود آقای رفسنجانی به معنی آن است که کشور حداقل یک دوره چهار سالۀ دیگر وارد تنش‌های سخت دو قطبی شود و مردم محروم‌تر شوند. البته در مناظره‌ها باید پاسخ دهند بعد از این مدت چه کرده‌اند؟"

   او که سال ۸۴ اسب خود را برای ریاست جمهوری زین کرده بود لب آب رفت و تشنه برگشت و به مراد دل نرسید و شهردار تهران شد. سال ۸۸ بازی بزرگان بود و جایی برای اویی نبود که در دهۀ ۶۰ به عنوان یک رجل سیاسی شناخته نمی‌شد و خیال می‌کرد سال ۹۲ رییس جمهور می‌شود و هاشمی که آمد نگران شد رؤیای او محقق نشود. منتها وقتی هاشمی را ناباورانه رد کردند ( چون انتخاب او قطعی بود و نزد شورای نگهبان رأی آوری گویا نقطه ضعف است!) با روحانی دو قطبی تشکیل داد و نه در ۹۲ و نه ۹۶ از پس روحانی برنیامد و حالا بعد از ۱۲ سال سراغ روحانی رفته که چرا دربارۀ روسیه فلان و بهمان گفته‌ای در حالی که نگفته!

اگر نظام سیاسی ایران پارلمانی بود و احزاب با هم رقابت داشتند و نمایندگان مجلس با آرای حداقلی کرسی ها را به دست نیاورده بودند و اگر شورای عالی فضای مجازی و شورای عالی انقلاب فرهنگی و شورای هماهنگی اقتصادی سران قوا به نام سیاست گذاری عملا قانون گذاری نمی کردند و رییس مجلس یک هفته بعد از انتخاب دوباره باردیگر کاندیدای ریاست جمهوری نشده بود می‌گذاشتیم به حساب این که باقر قالیباف می خواهد نقش هاشمی در دهۀ ۶۰ را بازآفرینی کند ولی شوربختانه باید گفت این عطش مدام ریاست جمهوری است که سبب می‌شود یک بار به هاشمی بتازد که چرا نامزد ریاست جمهوری شده و با حسن روحانی درآمیزد که دو بار ریاست جمهوری را از چنگ او گرفته بود و عجالتا هنوز به مسعود پزشکیان نتاخته هر چند می‌خواست با ابلاغ قانون حجاب دست او را در پوست گردو بگذارد و او با شورای عالی امنیت ملی که حالا در کف سلف قالیباف است بازی را تغییر داد.

روسیه کشوری مهم است. در این تردیدی نیست ولی ذهنیت مردم ایران به روس‌ها مثبت نیست و انچه قالیباف علیه روحانی و ظریف گفته برای آنان اعتبار آورده است. 

این که روزگاری به نام دفاع از ۹۶ درصد مردم ایران کاندیدا شوی و حالا در جایگاه رییس مجلسی که تنها متکی به ۶ درصد مردم است از جانب همه مردم به رییس جمهوری که آخرین بار ۲۴ میلیون رأی آورده بتازی  با هیچ منطقی سازگار نیست. هم سن روحانی بالاتر و تجارب او بیشتر است، هم دو بار رأی بالا گرفته، هم روحانی است  و هم به عنوان شهروند حق اظهار نظر دارد و تازه آن که باید ناخرسند باشد و با مصالح ملی ناسازگار بداند علی لاریجانی است که جناب باقر قالیباف جای او نشسته است!

مشکل بزرگ رییس مجلس این است که با این گونه سخن گفتن‌ها نزد جماعت پایداری هم عزیز نمی‌شود.

راز خشم و غیظ قالیباف را در ۴ نکته باید جُست:

اول این که احتمالا اطلاعات نادرست به او داده اند و سخنان دیگری را به حساب رییس جمهوری پیشین گذاشته است.