در چنبرهی یک زندگی هراسانگیز
سینماسینما، عزیزالله حاجی مشهدی؛
“پیرپسر” به عنوان دومین فیلم سینمایی” اُکتای براهنی” با تفاوت های آشکاری در مقایسه با فیلمِ ماجراجویانه ی “پل خواب”) ۱۳۹۳ ) نخستین کار حرفه یی این فیلمساز، به خوبی نشان می دهد که اکنون کارگردانی روبه روی ما ایستاده است که قواعدبازی را در ساخت و تولید یک فیلم سینمایی با ویژگی های یک کار حرفه یی، به خوبی یاد گرفته است.
از دیدگاه گونه شناسی، پیر پسر در رده ی فیلم های خانوادگی در زیر مجموعه ی فیلم های اجتماعی جای می گیرد. اثری کهبا فضایی ماجراجویانه، از همان صحنه های آغازین خود، خیلی زود تصویری از یک زندگی جهنمی را با فضاسازی سرشار از پلشتی و ناپاکی و بی قاعدگی به رُخ مان می کشد . این حجم از ناپاکیزگی در فضایی که باید زیستگاه پُر آرامش یک خانواده ی سالم و در اندازه ی بزرگ تر یک جامعه ی بهنجار باشد، به راستی شگفت آور است!
اُکتای براهنی به خوبی نشان می دهد که می تواند دراثری فراتر از اندازه ی یک فیلم معمول سینمایی، با زمانی بیش تر از سه ساعت، بی آن که فیلم خود را به اثری ملال آور و خسته کننده تبدیل کند، تماشاگر فیلم را – از مخاطب حرفه یی و خاص گرفته تا تماشاگرعام – به کمک تعلیق های درست و سنجیده، تا صحنه ی پایانی فیلم با آدم های چنین اثری همراه کند. آن هم درست در روزگاری که به هزار و یک دلیل، مخاطب سینمای ما ترجیح می دهد که برای گُریز از دشواری های زندگی پُرملال خود به سینما برود و حتی به نازل ترین فیلم شادی آور نیز بخندد . وقتی تماشاگر با چنین فیلم به شدت تلخ و پُر تنش همراهی می کند ، این موفقیت را باید به حساب کارگردانی درست و سنجیده و آگاهی و اشرافِ کافی او با قواعد درستِ پردازش یک درام گذاشت. فیلمنامه نویس با ارجاع های ضمنی داستان این فیلم به برخی از آثار ادبی برجسته و شناخته شده از نویسندگان و داستان پردازانِ نام آشنا و برجسته ی ایران وجهان، ( از شاهنامه ی فردوسی گرفته تا برادران کارامازوف اثرمعروف فئودُر داستایوسکی-Fyodor Dostoevsky – نویسنده ی نامدار روسی) به خوبی موفق می شود تا درست همانند یک نمایشنامه پرداز چیره دست، از بُن مایه ی چنین آثاری بهره بگیرد و با روایتی تازه، از مناسبات دنیای امروز در جامعه پرده بردارد. شاید بی پرده باید گفت که هضم چنین آثاری، با این درجه از تلخی و سیاهی- بی آن که بتوان بر آن انگِ سیاه نمایی زد- برای بسیاری از مدیران و سیاست گذاران فرهنگی هنری ما و کسانی که سنگ دفاع از ارزش های اخلاقی و باورهایشان را به سینه می زنند، به دلیل دور بودن از متن جامعه، بسیار دشوار است. به همین روی، به نزدیک ترین و ساده ترین راه یعنی مخالفت با چنین فیلم هایی برمی خیزند. فرقی نمی کند که فیلم پیر پسراُکتای براهنی باشد یا”برادران لیلا” ( ساخته ی سعید روستایی- ۱۴۰۱) ساده ترین کار این است که دست به دامن نمادها و نشانه ها ی موهوم و ذهنی خودشان بشوند و برای پدران حاضر در داستان های چنین فیلم هایی، معادل های خارج از فضای فیلم تصور کنند و با خیال تعمیم پذیری شخصیت های چنین فیلم هایی به کلِّ جامعه، آن را توهین به جایگاه والای پدران در خانواده ها تلقی کنند و به مخالفت با این آثار بپردازند.
در داستان چند لایه ی فیلم پیر پسر، به عنوان یک ملودرام خانوادگی – اجتماعی که در پرداخت آن نشانه های فراوانی از فضاسازی معمول در فیلم های ترس انگیز و ماجراجویانه ی جنایی نیز دیده می شود، پدر خانواده( غلام ) چهره یی به شدت بدکاره و شرور دارد که در شخصیت پردازی های معمول یک درام ، با میل شدید به خودکامگی و قدرت طلبی، در رده ی شخصیت منفی قرار می گیرد و با نگاه و رفتار و گفتارش شرّ مطلق را نمایندگی می کند.اگر در برخی آثار سینمایی یا مجموعه های تلویزیونی پدرانی با تمایل شدید به اقتدار و خودمحوری پدسالارانه ، با تکیه بر باورهای سُنّتی ،در خانواده همیشه حرف اول و آخر را می زنند، هرگز از نگاه تماشاگران خود به عنوان موجودی شریر و شخصیتی منفی شناخته نمی شوند، در حالی که در پیر پسر ،اگر به زخم زبان های تند وحرف های زشت و نیش و کنایه های آشکار غلام به پسرانش (علی و رضا ) نگاه کنیم ، به سادگی در می یابیم که کم ترین نشانه یی از مهر و عاطفه ی پدرانه در وجود چنین آدمی یافت نمی شود. کسی که به یکی از پسرانش، صفت خجالتی و بی دست و پا بودن می دهد و در مورد پسر دیگرش نیز حتی شک دارد که هم خون خودش باشد ، چگونه می تواند درجرگه ی پدران، به عنوان ستون و دیرک اصلی خیمه ی یک خانواده جای گیرد؟
هنر کارگردان در بازی گرفتن از “حسن پورشیرازی” که حضورش به ویژه در کنار “گلاب آدینه ” در فیلم به یاد ماندنی “مهمان مامان” (ساخته ی زنده یاد داریوش مهرجویی- ۱۳۸۲) هرگز از خاطرمان نمی رود، با توجه به انعطاف بسیار زیاد این بازیگر در ایفای چنین نقشی که بتواند در تماشاگر خود نفرت و بیزاری از این شخصیت شریر و شیطانی ایجاد کند، به راستی ستودنی است.آتش تند وتیز وجود چنین شخصیت شریری، فراتر از فضای خانه ی خود او، به دامن آدم های خارج از حریم خانوادگی اش نیز کشیده می شود. با طراحی چنین شخصیتی که به اندازه ی کافی، در خودکامگی، ستمگری و شیطان صفتی، سنگ تمام می گذارد، بود و نبودش در فضای شیره کش خانه ی “غمخوار” ( صاحب بنگاه معاملات املاک) چیزی بر میزان شرارت غلام ، نمی افزاید. شاید با حذف و کوتاه کردن این بخش ها ، فیلمساز می توانست از زمان فیلم نیز بکاهد. با ورود “رعنا” ( لیلا حاتمی) به داستان فیلم، زنی تنها که با کوهی از گرفتاری های فردی و خانوادگی (با وجود پدری از کارافتاده و خانه نشین وبیمار) می خواهد روی پای خودش بایستد و در عین حال از سوی دیگران به خوبی دیده شود تابتواند از مواهب یک زندگی معمولی و بی دغدغه بهره مند شود و لذّت ببرد، گویی او نیز باید همچون علی و رضا زیر سُلطه ی غلام خودکامه قرار بگیرد. به ویژه که رعنا برای گذران یک زندگی ساده نیز گذشته از خانواده ی گرفتاری که دارد، از حاتم بخشی های غلام نیز نمی تواند به سادگی چشم پوشی کند.( هرچند که فیلم برای بذل و بخشش های پولی غلام منبع درآمد مشخصی را به مخاطب خود معرفی نمی کند!)
زیاده خواهی های غلام ، به عادت همه ی خودکامگان دنیا، کار را به جایی می رساند که به شیوه ی رقابت های معمول در مثلث های عشقی، پدر را در برابر پسرش قرار می دهد تا جایی که حتی از رویارویی و درگیری جدّی با پسر یا پسرانش ، حتی اگربه کشته شدن آن ها نیز منجر شود، ابایی ندارد! اگرچه در کالبد شکافی شخصیت های علی، رضا و رعنا ، از نظر ویژگی های شخصیتی تفاوت های آشکاری دیده می شود ، با این همه ، نه شخصیت آرام و به نسبت محافظه کار علی (یادگار زن اول غلام) و نه شخصیت بی قرار و به ظاهر عصیانگر رضا و حتی شخصیت استقلال طلب رعنا، از دیدگاه غلام با هم تفاوت چندانی ندارند، او به هر سه نفرشان به چشم یک مانع برای رسیدن به خودکامگی کامل نگاه می کند و به همین دلیل است که در نهایت ، در فرآیند یک درام تراژیک و سراسر اندوهبار، هرسه نفر آن ها به عنوان نیروهایی که به مخالفت با او می پردازند،از سر راه وی برداشته می شوند. هرچند که خود غلام نیز حق ادامه ی حیات پیدا نمی کند. شاید به این دلیل روشن که تضادهای درونی این شخصیت ، امکان همدلی و همزبانی او را با دیگران از وی سلب می کند. از دیدگاه یک نگاه واقع بینانه ی تاریخی نیز، با این حقیقت تلخ رو به رو می شویم که اگر میان پدران و فرزندان یا میان کسانی که نقش راهبری یک جامعه را برعهده دارند و کسانی که در گروه طبقات اجتماعی فرمانبر جای می گیرند،گفتمان خیرخواهانه یی شکل نگیرد، پیروزی خودکامگی پدرسالارانه همچنان تکرار خواهد شد و جامعه یی که علی و رضا و رعنا هریک به گونه یی بر مبنای دیدگاه های خود، بخشی از رده های اجتماعی و انسانی آن را نمایندگی می کنند، محکوم به شکست خواهد بود و جریان تلخِ پسر کشی ، مادر کشی ، زن کشی و حتی پدرکشی نیز همچنان ادامه خواهد یافت .
شاید اصلی ترین مشکل فیلم در برابر امتیازهای انکارناپذیر پیرپسر – به ویژه بازی چشمگیر حسن پورشیرازی و ایفای نقش متفاوت حامد بهداد در مقایسه با نقش های به نسبت همگون گذشته ی این بازیگر و تماشای بازی دیگرگونه یی از لیلا حاتمی که آشکار با شخصیت هایی که در کارهای گذشته ی خود داشته است، به خوبی فاصله می گیرد- در این است که شخصیت غلام شاید به دلیل مبالغه در نمایش سنگدلی و شرارت او و نقص در منطق روایی داستان، به خوبی باور پذیر از کار در نمی آید وبا توجه به پایان بندی به نسبت دور از انتظار فیلم، برای انسان معاصر ، در چنبره ی زندگی هراس انگیز و پُر دلهری امروز، روزنه ی امیدی برای رسیدن به فردایی روشن ُجست و جو نمی کند و گویی ستمگر و ستمدیده را در کنار هم ، محکوم به نابودی می پندارد.
آخرین خبرها
- «خائن کشی» آنلاین میشود
- مستند «در میان امواج» و روایتی زنانه از جنوب ایران
- تبری بهرام بیضایی از شبکه من و تو
- فیلم کوتاه «پیاده»؛ ایکاش وطن جای بهتری برای ماندن بود
- اکران آنلاین «قیف» از سهشنبه
- اولین اجرای «مزین السلطنه» تقدیم خبرنگاران میشود/ «ژن زامبی» در راه تماشاخانه هما
- وقتی از سینمای حرفه ای و اصیل حرف می زنیم
- نیرویی ماورایی برای فوتبالیستها؛ وقتی یک عشق زنانه میتواند کریستیانو رونالدو را هم دگرگون کند!
- بازگشت دِپ به هالیوود؛ پنه لوپه کروز و جانی دپ در یک فیلم اکشن مهیج بازی میکنند
- «پیر پسر» بهترین فیلم جشنواره لندنبریز شد
- «کیک محبوب من»؛ روایت سهل و ممتنع تنهایی
- فیلم جدید عبدالرضا کاهانی در بخش مسابقه ادینبورگ
- خواننده محبوب کشور: دوست دارم فرهاد مجیدی در ردیف اول کنسرتم مرا تماشا کند!
- رقابت «پیر پسر» در جشنواره ایرلندی
- فیلمی به تهیهکنندگی نوید محمدزاده در جشنواره لوکارنو
- چه کسی با اکران فیلم خارجی مخالف است؟
- تخریب دریک توسط تیم ملی آرژانتین با اشاره به کندریک لامار
- حکایت کوسههای مکانیکی «آروارهها» اسپیلبرگ
- ماراتن عذاب؛ کریستیانو رونالدو و اشکهایی که باید سرازیر میشد
- فیلمهای سعید سهیلی و مهران مدیری در راه سینماها/ تعویق یک هفتهای اکران «یادگار جنوب»
مرتبط با خبر
خبرهای پربازدید
مراسم «سینما به روایت قلم» برگزار شد/ نکوداشت مسعود مهرابی
ضمن تقدیر از پرویز جاهد، عزیزالله حاجیمشهدی، طهماسب صلحجو، کامران ملکی و عباس یاری در مراسم «سینما به روایت قلم»، نکوداشت مسعود مهرابی در سازمان سینمایی برگزار شد. نوشته مراسم «سینما به روایت قلم» برگزار شد/ نکوداشت مسعود مهرابی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.
۱۱ساعت پیش
درباره نمایشگاه نقاشی «تیساپه»؛ یافتن معنای اثر از میان رنگها
سینماسینما، عزیزالله حاجی مشهدی حال و هوای نقاشیهای به نمایش درآمده در بیست و دومین نمایشگاه انفرادی مریم نمین در گالری سوهام بیتردید برای هر بیننده دوستدار هنر نقاشی، تجربهیی تازه به همراه خواهد داشت. چرا که در همهی نقشهای پُررنگ و نوری که بر بوم نقاشی دیده میشود، آشکارا...
۱۴۰۵/۰۳/۲۵
نقش و جایگاه فیلمبرداران در سینمای ایران/ طراحان جهان دیداری فیلم
سینماسینما، عزیزالله حاجی مشهدی فیلمبردار در سینما، تنها مجریِ فنِ فیلمبرداری و ثبت تصاویرپویا (dynamic) نیست؛ او طرّاح جهان دیداری فیلم است. تصویر، پیش از روایت (narrative) و گفتوگو (dialogue)، نخستین لایهی معنا را به مخاطب منتقل میکند و این لایه، حاصل انتخابهای آگاهانهی فیلمبردار است: نور، قاب، حرکت، رنگ...
۱۴۰۴/۱۱/۳۰
«جزیره آزاد»؛ خداوندگار خودخوانده جزیره آزاد
سینماسینما، عزیزالله حاجی مشهدی نمایش «جزیرهی آزاد» نوشتهی محمّدرضا عطاییفر با یک موقعیتِ نمایشی جذّاب آغاز میشود: گروهی از افراد برای سپری کردن اوقات خوش، از سوی آدمی ناشناس به جزیرهیی دعوت میشوند و رفتهرفته در شرایطی پیچیده و پُرتنش گرفتار میشوند که همهی رویاهای شیرین آنها برباد میرود! این...
۱۴۰۴/۱۰/۰۲
«سرِ انقلاب»؛ خنده در اتاق بازجویی، نمایش فروپاشی قدرت
سینماسینما، عزیزالله حاجی مشهدی نمایش «سرِ انقلاب» به نویسندگی و کارگردانی محمدعلی شفاعت، در مجموعهی تماشاخانهی هما، اثری است با لحن شادیآور که آگاهانه از مسیر کمدی موقعیت (situation comedy) و طنز کلامی (verbal humor)، به یکی از ملتهبترین و تراژیکترین بزنگاههای تاریخ معاصر ایران نزدیک میشود: روز دوازدهم بهمن...
۱۴۰۴/۰۹/۲۹
نقش و جایگاه چهرهپردازی در سینمای ایران
سینماسینما، عزیزالله حاجیمشهدی چهرهپردازی در سینما، تنها یک فعالیت فنی و تفنّنی نیست، بلکه حوزهیی میانرشتهیی است که در پیوند مستقیم با روانشناسی شخصیت، تاریخ، فرهنگ دیداری، مردمشناسی و حتی انسانشناسی چهره عمل میکند. در هر اثر سینمایی، چهرهپرداز نقشی بسیار کلیدی در شکلدهی به هویت شخصیتها و انتقال دقیق...
۱۴۰۴/۰۹/۲۵
«رابین هود»؛ افسانهی شیرین مرد شریف قانون شکن!
سینماسینما، عزیزالله حاجیمشهدی؛ نمایش موسیقایی یا خنیاگرانه (Musical Theater) «رابین هود» ( Robin Hood ) تازهترین تجربهی نمایشی «ماهان حیدری» در تکمیل سهگانهی خیال پردازانه و واقع گرای( با تکیه بر «واقع گرایی جادویی») او پس از دو نمایش پربینندهی «دیو و دلبر» و «شازده کوچولو» است که در تالار...
۱۴۰۴/۰۹/۰۷
«چای سرد»؛ تصویر تلخ سیمای هنر و هنرمند در تنگنای زندگی
سینماسینما، عزیزالله حاجی مشهدی فیلم «چای سرد» ساخته امیر قاسم راضی بهخوبی توانسته است در فضایی بسته از یک آپارتمان ساده و بیپیرایه در گیرودار یک اسبابکشی؛ با نمایش دغدغههای همیشگی یک خانواده ی کوچک اجارهنشین؛ پیچیدگیهای درونی و اجتماعی انسان امروزی را در جغرافیای امروزی زیست بوم ما به...
۱۴۰۴/۰۸/۲۱
«سامی»؛ ایستادگی پُردرد و رنجِ فراموششدگان
سینماسینما، عزیزالله حاجی مشهدی در روزگاری که بسیاری از فیلمهای ما از اقلیم و ریشهی فرهنگی خویش فاصله گرفتهاند، فیلم «سامی» (Sami) از همان نخستین نماها یادآور حقیقتی است که هنوز در لایههای زیرینِ خاک جنوب و در حافظهی زخمخوردهی مردمانش زنده است. فیلمی آرام، تلخ و در عین حال...
۱۴۰۴/۰۸/۱۴
«لکنت»؛ آوای درنگ و خاموشی ناخواسته
سینماسینما، عزیزالله حاجیمشهدی روز جهانی لکنت (۲۲ اکتبر۲۰۲۵ برابر با ۲ آبان ۱۴۰۴) بهانهیی شد برای بازخوانی مستندی که خود، از جنس خاموشی و سکوت میان واژهها است. فیلم مستند «لکنت» ساختهی منصوره میرمعرب، پس از چند سال از تولیدش، همچنان تازه مینماید؛ زیرا به جای آن که از بیرون...
۱۴۰۴/۰۸/۰۸
«ارزشهای نسبی»؛ مرز باریکِ میانِ راست کرداری و ریاکاری!
سینماسینما، عزیزالله حاجیمشهدی نمایش «ارزشهای نسبی» نوشتهی نوئل پیرس کاورد (Noël Peirce Coward )در نگاه نخست، اثری بهظاهر شادی آور(Comedy) و سرشار از طنازیهای اجتماعی است، اما در لایههای درونی خود به جدالی عمیقتر میان صداقت و ریا، میان حقیقت و نقابهای اجتماعی میپردازد. اجرای تازهی میکاییل شهرستانی نویسنده و...
۱۴۰۴/۰۷/۲۷
نقدِ کتاب «لُعبتکها»؛ بازیچههای شادیبخش!
سینماسینما، عزیزالله حاجی مشهدی احمد طالبینژاد، نویسنده، منتقد فیلم و فیلمساز نامآشنای سینمای ایران، از جمله کسانی است که در چهار دههی گذشته با نوشتهها و ساختههای کم شمارِ خود، همواره در عرصهی نقد سینما حضوری پُررنگ داشته است. انتشار تازهترین کتاب او با عنوان: «لُعبتکها» (سیر تحوّل تیپهای ثابت...
۱۴۰۴/۰۷/۱۰
منتظر بمانید..
منتظر بمانید..
نمایش «۱۱/۱۱»؛ اخلاقِ فردی در برابر فاجعهی جمعی
سینماسینما، عزیزالله حاجی مشهدی وقتی فاجعهای جمعی رُخ میدهد، پُرسش اصلی این نیست که چه کسانی جان باختهاند، بلکه این است که بازماندگان چه میکنند؟ نمایشنامهی «۱۱/۱۱» تازهترین کار نمایشی بهاره رهنما بعد از نمایش: «دورهمی بانوی اول» که در خردادماه امسال از او دیده بودم، میکوشد تا به تحلیل...
۱۴۰۴/۰۷/۰۷
شبه هنرمندان تشنهی پذیرفته شدن!
سینماسینما، عزیزالله حاجی مشهدی در روزگارما، فضای مجازی بدل به عرصهیی شده است که بسیاری آن را با میدان هنر و اندیشه یکی گرفتهاند. در صفحهی فردی دوستان، بارها پیش میآید که با شعری، دلنوشتهیی یا عبارتی رو به رو میشویم که گاه از سر احساس صادقانه نوشته شده است،...
۱۴۰۴/۰۶/۲۰
به یاد ایرج صغیری؛ مسافر غریب!
سینماسینما، عزیزالله حاجیمشهدی امروز خبری تلخ و ناگوار شنیدم؛ ایرج صغیری، بازیگر و کارگردان نامآشنای تئاتر و چهرهیی دوستداشتنی برای مردم بوشهر، پس از مدتها مبارزه با بیماری؛ چشم از جهان فروبست. آشنایی من با ایرج، (با نام اصلی ابوالحسن صغیری) به سال ۱۳۴۷ بازمیگردد، در روزگاری که هر دو...
۱۴۰۴/۰۶/۱۱
نقد؛ چراغی در رهگذر تاریک و روشن سینما
سینماسینما، عزیزالله حاجیمشهدی در سرزمین هنر، نقد همچون نسیمی است که بر آینه میوزد تا زنگار از رخ آن بزداید. خانوادهی پرشمار و رنگارنگ منتقدان سینمایی نیز، همچون دیگر شاخههای هنر، ترکیبی است ناهمگون: در کنار اهل اندیشه و قلمهای متعهد، گاه صدای «شبهمنتقدان» نیز به گوش میرسد؛ صداهایی که...
۱۴۰۴/۰۶/۱۰
«مکبثِ نهیلیسم»؛ نمایشی از سور و سوگ و رنجِ آدمی
سینماسینما، عزیزالله حاجی مشهدی بهره بُردن از درونمایهی برخی از آثار نمایشی ویلیام شکسپیر (William Shakespeare) نمایشنامهنویس، شاعر و بازیگر بلندآوازهی انگلیسی، در قالب اقتباس های سینمایی و نمایشی در میان فیلمنامه نویسان و نمایشنامه پردازان تازگی ندارد. مهم ترین دلیل این توجّه به تراژدی هایی از نوع «مکبث» (Macbeth)...
۱۴۰۴/۰۵/۱۹
نگاهی به کتاب «۵۵ سال، ۸۵ فستیوال»/ دور دنیا در ۵۵ سال!
سینماسینما، عزیزالله حاجی مشهدی هربار که کتاب یا فیلم مستند تازه یی از دکتر بهمن مقصودلو به دستم می رسد، با شور و شوق فراوان سرگرم خواندن و دیدن آن می شوم و به خوبی می دانم که حرف های ناشنیده ی فراوانی در آن کتاب یا فیلم تازه پیدا...
۱۴۰۴/۰۵/۱۶
«غیبتِ موجّه»؛ در انتهای کوچهی بُنبست!
سینماسینما، عزیزالله حاجی مشهدی تاخیر چندساله در نمایش برخی ازفیلم های سینمایی به هردلیلی که باشد، برای این آثارپیامدهای احساسی خاصی به همراه خواهد داشت که گاهی شاید بتواند حتی برای برخی فیلم های ضعیف و نه چندان قابل اعتنا نیز فرصتی برای دلسوزی و نوعی همدردی با سازندگان آن...
۱۴۰۴/۰۵/۱۵
«بهارنامک»؛ آمیزهی دلپسندی از هنر نمایش و پایکوبی و دستافشانی
سینماسینما، عزیزالله حاجی مشهدی فرصت تازه یی پیش آمد تا به اتفاق دوستان سینمایی گروه سینما گفت وگو در تالار حافظ به تماشای نمایش «بهارنامک» به کارگردانی گووان مهر اسماعیلپور بنشینیم. نویسنده و کارگردانی که اجرای نمایش هایی چون: «نمایش بازیچگان» (۱۳۹۳) و «پایمردان دیو» (۱۴۰۲) و ترجمه و نمایش...
۱۴۰۴/۰۵/۰۸
حاجی مشهدی: فضای مجازی شبه منتقد پروری میکند/ لزوم تقویت ساختارهای نقد جدی
عزیزالله حاجی مشهدی منتقد و مدرس سینما گفت: فضای مجازی از یک سو فرصتهایی ایجاد کرده برای علاقهمندان به سینما اما از سوی دیگر، باعث نوعی «شبه منتقد پروری» شده است. به گزارش سینماسینما، عزیزالله حاجی مشهدی، منتقد و مدرس سینما درخصوص وجود رسانهها غیررسمی که بدون نام و نشان...
۱۴۰۴/۰۴/۳۰
منتظر بمانید..
منتظر بمانید..
«دورهمیِ بانوی اوّل»؛ رنجنامهی خاموشی و شکیبایی!
سینماسینما، عزیزالله حاجی مشهدی تماشای نمایش «دورهمی بانوی اول» به کارگردانی بهاره رهنما در تالار حافظ ، بهانه یی شد تا بازهم در روزهایی که پرده ی سینماها هنوز رنگ نمایش فیلم هایی در خور اعتنا را به خود نمی بینند، باردیگر به سراغ نمایش های درخور توجه برویم. با...
۱۴۰۴/۰۳/۱۰
«جگر هندی»؛ نمونهای از یک بازآفرینی موفّق نمایشی
سینماسینما، عزیزالله حاجی مشهدی؛ اجرای موفّق نمایش «جگر هندی» به نویسندگی و کارگردانی «رحمت امینی» (دانش آموختهی دانشکدهی سینما تئاتر- دانشگاه هنر) در تالار سنگلج، فرصت مناسبی فراهم آورده است تا دوستداران هنرتئاتر، به ویژه دانشجویان این رشته، با تماشای چنین اثری دریابند که چگونه میتوان با پرهیز از اجرای...
۱۴۰۴/۰۱/۲۶
«عطر لیموهای سیسیل»؛ از یاد بُردنِ عطر لیموهای سیسیل!
سینماسینما، عزیزالله حاجی مشهدی تازهترین کار نمایشی مجید زارعزاده کارگردان تئاتر که تجربه ی سال ها بازیگری و کارگردانی تئاتر را در کارنامه ی خود دارد، با اجرای نمایش «عطر لیموهای سیسیل» نوشته ی لوئیجی پیراندللو (به ایتالیایی: Luigi Pirandello)نمایشنامهنویس و رُماننویس مشهور سده ی بیستم ایتالیا (۱۸۶۷ –۱۹۳۶) و...
۱۴۰۳/۱۰/۲۳
«خانه عروسک»؛ خودشناسی، خودباوری و رهایی
سینماسینما، عزیزالله حاجی مشهدی میکاییل شهرستانی نویسنده، بازیگر، مدرّس و کارگردان نام آشنای تئاتر در جایگاه طرّاح و کارگردانِ نمایش، یکی از نمایشنامه های معروف هنریک یوهان ایبسن (Henrik Johan Ibsen) شاعر و نمایشنامه نویس نامدار نروژی با عنوانِ «خانهی عروسک» (A Dolls House) را در فرهنگسرای نیاوران بر روی...
۱۴۰۳/۱۰/۱۹
منتظر بمانید..
منتظر بمانید..
منتظر بمانید..
«آنها مرا دوست داشتند»؛ گوشهنشینانِ فراموش شده!
سینماسینما، عزیزالله حاجی مشهدی حدود سالهای ۱۳۸۶- ۱۳۸۷ زمانی که برای نخستین بار محمدرضا رحمانی طرح فیلمنامهی «دلخون» را به مدرسه ی کارگاهی فیلمنامه نویسی در حوزه ی هنری آورد، از آنجایی که مدیریت مدرسه ی کارگاهی را برعهده داشتم، طی دیدارها و نشست هایی ، فیلمنامهی «دلخون» (با انتخاب...
۱۴۰۳/۰۸/۱۵
نگاهی کوتاه به نمایشِ «سگِ نگهبان و درختی در باغ»؛ بازجویی یک جنایتِ خیالی!
سینماسینما، عزیزالله حاجی مشهدی در روزهایی که فیلم های قابل تامُلی بر پرده ی سینماها به نمایش در نمی آید، دیدن نمایش های خوب، بسیار دلشاد کننده است. «سعید ذهنی» کارگردان تئاتر، آهنگساز و مدرّس دانشگاه، دانش آموخته ی رشته ی کارگردانی نمایش از دانشکده ی هنرهای زیبا ، دانشگاه...
۱۴۰۳/۰۸/۰۸
منتظر بمانید..
منتظر بمانید..
خوابِ شیرینِ درختِ سیبهای سرخ!
بعد از اکران «شور عاشقی» به کارگردانی داریوش یاری در سینماها، عزیزالله حاجیمشهدی منتقد سینما در یادداشتی به این فیلم سینمایی پرداخت. نوشته خوابِ شیرینِ درختِ سیبهای سرخ! اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.
۱۴۰۳/۰۴/۲۵
منتظر بمانید..
منتظر بمانید..
خوابِ شیرینِ درختِ سیب های سرخ!/ نگاهی به فیلم «شور عاشقی»
سینماسینما، عزیزالله حاجی مشهدی ساخت فیلم های تاریخی ، به ویژه آثاری که به رُخدادهای تاریخ دینی یک سرزمین یا دین وآیینی مربوط می شود ، بدون پشتوانه ی پژوهش هایی جدّی و دقیق و پُردامنه ، کار چندان آسانی نخواهد بود.گذشته از همه ی این ها، تولید فیلم هایی...
۱۴۰۳/۰۴/۲۱