«رابین هود»؛ افسانهی شیرین مرد شریف قانون شکن!
سینماسینما، عزیزالله حاجیمشهدی؛
نمایش موسیقایی یا خنیاگرانه (Musical Theater) «رابین هود» ( Robin Hood ) تازهترین تجربهی نمایشی «ماهان حیدری» در تکمیل سهگانهی خیال پردازانه و واقع گرای( با تکیه بر «واقع گرایی جادویی») او پس از دو نمایش پربینندهی «دیو و دلبر» و «شازده کوچولو» است که در تالار وحدت(رودکی) به روی صحنه آمده است. نمایشی که ماهان حیدری کوشیده است تا اسطورهی کهن عدالتخواهی را در قالبی آمیخته با خیالپردازی و واقعگرایی برای مخاطبِ امروزخود بازآفرینی کند. این اثر با حضور نزدیک به سی تن از بازیگران حرفه یی همراه با برخی بازیگران تجربی و نوجوان شکل گرفته و تولیدی پرجزئیات و پرتلاش است که از منظر فنی و اجرایی، تماشاگر را با جلوههای دیداری پرشکوه، نورپردازی چشمنواز و موسیقی سرزنده مواجه میکند.
افسانهی رابین هود ـ مرد شریفِ قانونشکن ـ قرنهاست که بهعنوان نماد دادخواهی مردم در برابر ساختارهای سیاسی و اقتصادی ستمگر در فرهنگ اروپا زنده مانده است. اندیشه یی که باید گفت فراتر از هر مرز جغرافیایی و اقلیمی؛ برای رسیدن به عدالت اجتماعی؛ آرمان گرایانه و شیرین است.
روایتهای گوناگون از حضور این قهرمان در جنگل «شروود» و مقابلهی او با «داروغهی ناتینگهام» (Sheriff of Nottingham) و «شاهزاده جان» (Prince John)، از قرن چهاردهم میلادی به اینسو بازگو شده و هر دوره شکل تازه یی به خود گرفته است. با گذشت سدهها، رابین هود در آثار سینمایی، نمایشی و ادبی بارها و بارها بازآفرینی شده و هر بار چهره یی نو یافته؛ از پویا نمایی محبوب شرکت والتدیزنی در سال ۱۹۷۳ تا روایتهای پرخرج سینمایی جدیدتر. این پایداری افسانه، نشانهی عطش همیشگی جوامع برای دیدن قهرمانی است که بتواند عدالت ازدسترفته را از دل تاریکی بیرون بکشد.
نمایشنامهپرداز این اثر با آگاهی از همین پیشینهی گسترده، تلاش کرده است ضمن وفاداری به شالودهی داستان، پیامها و درونمایهی اثر را به مسائل امروز نزدیک کند و تحقق عدالت را دغدغه یی جهانشمول جلوه دهد. در این دریافت تازه، مرزهای جغرافیایی روایت برداشته شده و مخاطب ایرانی نیز بدون احساس فاصله، با مسئلهی تاریخی و ریشه دار بیدادگری و پایداری مردمی همدل میشود. از اینرو، “رابین هود” تنها یک حکایت سرگرمکننده برای نوجوانان یا خانوادهها نیست؛ بلکه استعاره یی اجتماعی از پایداری وایستادگی در برابر بیعدالتی و مشارکت جمعی در دفاع از حقوق انسانی است.
در خوانشی فرهنگی، رابین هود را میتوان با سنت دیرینهی عیاری در ادبیات و تاریخ ایران نیز سنجید؛ آیینی که در آن جوانمردان به یاری فرودستان میشتافتند، دست ستمگران را کوتاه میکردند و مالِ زورمندان را به سفرهی بیچیزان بازمیگرداندند. پیوند معناشناختی میان رابین هود و این فرهنگ پهلوانی ایرانی، جنبه یی مهم از ظرفیت ها و قابلیتهای بینافرهنگی روایت را تقویت میکند و نشان میدهد که رؤیای قهرمانی دادخواه، تمنایی مشترک میان ملتهاست. شاید به همین دلیل است که بهرغم نبود اسناد قطعی دربارهی وجود تاریخی رابین هود، مردم او را در دل و جان خود «حقیقی» میدانند؛ زیرا باور دارند عدالتخواهی هرگز خیال صرف نیست.
اجرای حاضر با تکیه بر موسیقی زنده و طراحی گروه همسرایان، ضرباهنگی پرنشاط دارد و از نظر کیفیت اجرا، تماشاگر را به یاد نمونههای جهانی نمایش های موسیقایی میاندازد. «مانی فرزانه» بهعنوان آهنگساز کوشیده است ساختاری موزون و گوشنواز برای بخشهای روایی بسازد. طراحی صحنهی چشمگیر «فرشاد محمدی»، طراحی نور متناسب با فضای ماجراجویانهی اثر، لباسها و تاجهای روایتگر هویتهای شخصیتی و چهره پردازی حرفهیی، هرکدام سهمی مؤثر در ساختن جهان رویاپردازان ی نمایش دارند. همچنین حضور دو گویندهی توانا یعنی «کیکاووس یاکیده» و «ژرژ پطروسی» در گفتار متن (Narration)، یک امتیاز قابلتوجه برای روایتگری اثر است.
در میان بازیگران، گروهی از نوجوانان خلاق نیز دیده میشوند که گرچه به ظاهر کمتجربهاند، اما به مدد هدایت دقیق کارگردان و شوق اجرای زنده، توانستهاند به انسجام گروهی کمک کنند. بازی نقشهای اصلی همچون رابین هود (سینا رسولی)، شاهزاده ماریان (روژان حسنزاده)، شاهزاده جان (امیررضا توانایی)، داروغهی ناتینگهام (ستایش غریبی)، لیتل جان ( علی رنجبر)، برادر تاک (ارشیا شیخملکی) و دیگر شخصیتهای مکمل، به طور کلی با تسلط خوبی همراه است و ضرباهنگ روایی بخش عمدهی نمایش را حفظ میکند. هرچند برجستگی حضور بازیگران نقش های رابین هود؛ شاهزاده ماریان و جان کوچولو را نمی توان یاد آور نشد.
با این همه، برخی کاستیها نیز در نمایش دیده میشود که توجه به آنها در اجراهای آینده میتواند به بهبود کیفی اثر بیفزاید. نخست آنکه برخی بازیگران در نیمهی پایانی نمایش، از حفظ انرژی و یکدستی اجرای جمعی بازمیمانند؛ گویی فشار فیزیکی و طولانی بودن اجرا، موجب کاهش کیفیت بازیها و در نتیجه تضعیف اثرگذاری لحظه های پایانی شده است. این افت نیرو، شکوه و صلابت ابتدایی اثر را اندکی کمرنگ میکند و مخاطب را از اوج احساسی مورد انتظار دور میسازد.
دیگر نکتهی قابلبحث، استفادهی غالب بر متن از گفتوگوهای آهنگین و منظوم (کار شاعرانه ی ماهان حیدری) است. گرچه این شیوه بر جذابیت موسیقایی اثر میافزاید و با ساختار موزون و آهنگین نمایش نیز هماهنگ است، اما در بخشهایی، از شتاب کنش نمایشی میکاهد و توازن میان متن و حرکت را دچار اختلال میکند. حفظ وحدت میان «گفتار موزون و منظوم» و «پیشبرد داستان پردازانه» نیازمند میزان دقیقتری از سنجش زمانبندی و تنوع در شکل بیان است تا مخاطب دچار خستگی شنیداری نشود. در برخی نقاط نیز انتقال از روایت به آواز یا برعکس، اندکی ناگهانی یا کشدار جلوه میکند.
با وجود این ضعفهای محدود، باید اذعان داشت که «رابین هود» ماهان حیدری تجربهیی ارزشمند در زمینهی تولید نمایشی پربازیگر و موسیقایی در تئاتر امروز ایران است؛ تجربه یی که بهویژه در بخشهای دیداری و اجرایی، گامی مهم در ارتقای استانداردهای این گونهی نمایشی محسوب میشود. کارگردان با دقتی چشمگیر در طراحی میزانسنها، هماهنگی گروهها؛ استفاده از قدرت موسیقی و توجه به هماهنگی و تناسب رنگها و نورها، جهانی خیالانگیز و در عین حال ملموس بنا کرده است. بخش پایانی نمایش که در آغاز به شکل یک همسرایی باشکوه به یک سرود حماسه وار تبدیل می شود و در واپسین لحظه های نمایش با بازی و همسرایی دو نفرهی «رابین هود» و «اسکیپی» (با بازی بسیار روان و با صدای خوب آسمان کثیریان بازیگر نوجوان نمایش در نخستین تجربه ی نمایشی وی) همه ی کمداشت های اجرایی نمایش را به فراموشی می سپارد. چرا که پدیدآورنده ی این اثر نمایشی تلاش داشته است که «تماشا» را عنصری مهم در دریافت نمایش قرار دهد و با ارائهی تجربه یی نزدیک به انگاره های جهانی، افقهای تازه یی را پیش چشم مخاطب ایرانی بگشاید.
در بعد مفهومی نیز اثر میکوشد مخاطب را درگیر پرسشی ماندگار کند: چه کسی امروز ادامهدهندهی راه رابین هود است؟ آیا تا زمانی که ساختارهای ناعادلانه در جهان پابرجایند، جامعه ی انسانی همچنان نیازمند قهرمانی است که از دل مردم برخیزد و بهجای آنان سخن بگوید؟ و آیا این قهرمان باید فردی خاص باشد، یا خودِ مردم در پیوند با یکدیگر میتوانند نیروی عدالتخواه زمانه شوند؟
در حقیقت نمایش «رابین هود» در بهترین لحظه های خود نشان میدهد که قهرمانی جمعی، ماندگارتر و کارآمدتر از قهرمان تکستاره است. نیرویی که از همبستگی مردم و اتحاد در برابر ظلم و بیدادگری برمیخیزد، همان است که افسانهها را به واقعیت نزدیک میکند.
در پایان باید گفت، نمایش موسیقایی یا خنیاگرانه «رابین هود» در یک نگاه جامع، اثری سرگرمکننده، پرشور و حرفهیی است که در کنار جلوههای دیداری – شنیداری پر آب و رنگ خود، پیام اجتماعی روشنی را در دل خود جای داده است. این اجرا، نشانی است از بلوغ و گستردگی توانمندی ها و ظرفیتهای نمایش موسیقایی در ایران و نشان میدهد که با پشتیبانی های تولیدی و تمرینهای تخصصیتر، میتوان به آثاری حتی قویتر و تأثیرگذارتر نیز دست یافت. «رابین هود» ما را به یاد این حقیقت میاندازد که عدالت، هرچند دیر، راه خود را پیدا میکند؛ و مردم همواره در آرزوی قهرمانی هستند که نه برای خود، بلکه برای آنان دست به شمشیر ببرد و امید را دوباره بر جانهای خسته بنشاند.
آخرین خبرها
- «خائن کشی» آنلاین میشود
- مستند «در میان امواج» و روایتی زنانه از جنوب ایران
- تبری بهرام بیضایی از شبکه من و تو
- فیلم کوتاه «پیاده»؛ ایکاش وطن جای بهتری برای ماندن بود
- اکران آنلاین «قیف» از سهشنبه
- اولین اجرای «مزین السلطنه» تقدیم خبرنگاران میشود/ «ژن زامبی» در راه تماشاخانه هما
- وقتی از سینمای حرفه ای و اصیل حرف می زنیم
- نیرویی ماورایی برای فوتبالیستها؛ وقتی یک عشق زنانه میتواند کریستیانو رونالدو را هم دگرگون کند!
- بازگشت دِپ به هالیوود؛ پنه لوپه کروز و جانی دپ در یک فیلم اکشن مهیج بازی میکنند
- «پیر پسر» بهترین فیلم جشنواره لندنبریز شد
- «کیک محبوب من»؛ روایت سهل و ممتنع تنهایی
- فیلم جدید عبدالرضا کاهانی در بخش مسابقه ادینبورگ
- خواننده محبوب کشور: دوست دارم فرهاد مجیدی در ردیف اول کنسرتم مرا تماشا کند!
- رقابت «پیر پسر» در جشنواره ایرلندی
- فیلمی به تهیهکنندگی نوید محمدزاده در جشنواره لوکارنو
- چه کسی با اکران فیلم خارجی مخالف است؟
- تخریب دریک توسط تیم ملی آرژانتین با اشاره به کندریک لامار
- حکایت کوسههای مکانیکی «آروارهها» اسپیلبرگ
- ماراتن عذاب؛ کریستیانو رونالدو و اشکهایی که باید سرازیر میشد
- فیلمهای سعید سهیلی و مهران مدیری در راه سینماها/ تعویق یک هفتهای اکران «یادگار جنوب»
مرتبط با خبر
خبرهای پربازدید
مراسم «سینما به روایت قلم» برگزار شد/ نکوداشت مسعود مهرابی
ضمن تقدیر از پرویز جاهد، عزیزالله حاجیمشهدی، طهماسب صلحجو، کامران ملکی و عباس یاری در مراسم «سینما به روایت قلم»، نکوداشت مسعود مهرابی در سازمان سینمایی برگزار شد. نوشته مراسم «سینما به روایت قلم» برگزار شد/ نکوداشت مسعود مهرابی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.
۱۴۰۵/۰۴/۲۵
درباره نمایشگاه نقاشی «تیساپه»؛ یافتن معنای اثر از میان رنگها
سینماسینما، عزیزالله حاجی مشهدی حال و هوای نقاشیهای به نمایش درآمده در بیست و دومین نمایشگاه انفرادی مریم نمین در گالری سوهام بیتردید برای هر بیننده دوستدار هنر نقاشی، تجربهیی تازه به همراه خواهد داشت. چرا که در همهی نقشهای پُررنگ و نوری که بر بوم نقاشی دیده میشود، آشکارا...
۱۴۰۵/۰۳/۲۵
نقش و جایگاه فیلمبرداران در سینمای ایران/ طراحان جهان دیداری فیلم
سینماسینما، عزیزالله حاجی مشهدی فیلمبردار در سینما، تنها مجریِ فنِ فیلمبرداری و ثبت تصاویرپویا (dynamic) نیست؛ او طرّاح جهان دیداری فیلم است. تصویر، پیش از روایت (narrative) و گفتوگو (dialogue)، نخستین لایهی معنا را به مخاطب منتقل میکند و این لایه، حاصل انتخابهای آگاهانهی فیلمبردار است: نور، قاب، حرکت، رنگ...
۱۴۰۴/۱۱/۳۰
«جزیره آزاد»؛ خداوندگار خودخوانده جزیره آزاد
سینماسینما، عزیزالله حاجی مشهدی نمایش «جزیرهی آزاد» نوشتهی محمّدرضا عطاییفر با یک موقعیتِ نمایشی جذّاب آغاز میشود: گروهی از افراد برای سپری کردن اوقات خوش، از سوی آدمی ناشناس به جزیرهیی دعوت میشوند و رفتهرفته در شرایطی پیچیده و پُرتنش گرفتار میشوند که همهی رویاهای شیرین آنها برباد میرود! این...
۱۴۰۴/۱۰/۰۲
«سرِ انقلاب»؛ خنده در اتاق بازجویی، نمایش فروپاشی قدرت
سینماسینما، عزیزالله حاجی مشهدی نمایش «سرِ انقلاب» به نویسندگی و کارگردانی محمدعلی شفاعت، در مجموعهی تماشاخانهی هما، اثری است با لحن شادیآور که آگاهانه از مسیر کمدی موقعیت (situation comedy) و طنز کلامی (verbal humor)، به یکی از ملتهبترین و تراژیکترین بزنگاههای تاریخ معاصر ایران نزدیک میشود: روز دوازدهم بهمن...
۱۴۰۴/۰۹/۲۹
نقش و جایگاه چهرهپردازی در سینمای ایران
سینماسینما، عزیزالله حاجیمشهدی چهرهپردازی در سینما، تنها یک فعالیت فنی و تفنّنی نیست، بلکه حوزهیی میانرشتهیی است که در پیوند مستقیم با روانشناسی شخصیت، تاریخ، فرهنگ دیداری، مردمشناسی و حتی انسانشناسی چهره عمل میکند. در هر اثر سینمایی، چهرهپرداز نقشی بسیار کلیدی در شکلدهی به هویت شخصیتها و انتقال دقیق...
۱۴۰۴/۰۹/۲۵
«چای سرد»؛ تصویر تلخ سیمای هنر و هنرمند در تنگنای زندگی
سینماسینما، عزیزالله حاجی مشهدی فیلم «چای سرد» ساخته امیر قاسم راضی بهخوبی توانسته است در فضایی بسته از یک آپارتمان ساده و بیپیرایه در گیرودار یک اسبابکشی؛ با نمایش دغدغههای همیشگی یک خانواده ی کوچک اجارهنشین؛ پیچیدگیهای درونی و اجتماعی انسان امروزی را در جغرافیای امروزی زیست بوم ما به...
۱۴۰۴/۰۸/۲۱
«سامی»؛ ایستادگی پُردرد و رنجِ فراموششدگان
سینماسینما، عزیزالله حاجی مشهدی در روزگاری که بسیاری از فیلمهای ما از اقلیم و ریشهی فرهنگی خویش فاصله گرفتهاند، فیلم «سامی» (Sami) از همان نخستین نماها یادآور حقیقتی است که هنوز در لایههای زیرینِ خاک جنوب و در حافظهی زخمخوردهی مردمانش زنده است. فیلمی آرام، تلخ و در عین حال...
۱۴۰۴/۰۸/۱۴
«لکنت»؛ آوای درنگ و خاموشی ناخواسته
سینماسینما، عزیزالله حاجیمشهدی روز جهانی لکنت (۲۲ اکتبر۲۰۲۵ برابر با ۲ آبان ۱۴۰۴) بهانهیی شد برای بازخوانی مستندی که خود، از جنس خاموشی و سکوت میان واژهها است. فیلم مستند «لکنت» ساختهی منصوره میرمعرب، پس از چند سال از تولیدش، همچنان تازه مینماید؛ زیرا به جای آن که از بیرون...
۱۴۰۴/۰۸/۰۸
«ارزشهای نسبی»؛ مرز باریکِ میانِ راست کرداری و ریاکاری!
سینماسینما، عزیزالله حاجیمشهدی نمایش «ارزشهای نسبی» نوشتهی نوئل پیرس کاورد (Noël Peirce Coward )در نگاه نخست، اثری بهظاهر شادی آور(Comedy) و سرشار از طنازیهای اجتماعی است، اما در لایههای درونی خود به جدالی عمیقتر میان صداقت و ریا، میان حقیقت و نقابهای اجتماعی میپردازد. اجرای تازهی میکاییل شهرستانی نویسنده و...
۱۴۰۴/۰۷/۲۷
نقدِ کتاب «لُعبتکها»؛ بازیچههای شادیبخش!
سینماسینما، عزیزالله حاجی مشهدی احمد طالبینژاد، نویسنده، منتقد فیلم و فیلمساز نامآشنای سینمای ایران، از جمله کسانی است که در چهار دههی گذشته با نوشتهها و ساختههای کم شمارِ خود، همواره در عرصهی نقد سینما حضوری پُررنگ داشته است. انتشار تازهترین کتاب او با عنوان: «لُعبتکها» (سیر تحوّل تیپهای ثابت...
۱۴۰۴/۰۷/۱۰
منتظر بمانید..
منتظر بمانید..
نمایش «۱۱/۱۱»؛ اخلاقِ فردی در برابر فاجعهی جمعی
سینماسینما، عزیزالله حاجی مشهدی وقتی فاجعهای جمعی رُخ میدهد، پُرسش اصلی این نیست که چه کسانی جان باختهاند، بلکه این است که بازماندگان چه میکنند؟ نمایشنامهی «۱۱/۱۱» تازهترین کار نمایشی بهاره رهنما بعد از نمایش: «دورهمی بانوی اول» که در خردادماه امسال از او دیده بودم، میکوشد تا به تحلیل...
۱۴۰۴/۰۷/۰۷
شبه هنرمندان تشنهی پذیرفته شدن!
سینماسینما، عزیزالله حاجی مشهدی در روزگارما، فضای مجازی بدل به عرصهیی شده است که بسیاری آن را با میدان هنر و اندیشه یکی گرفتهاند. در صفحهی فردی دوستان، بارها پیش میآید که با شعری، دلنوشتهیی یا عبارتی رو به رو میشویم که گاه از سر احساس صادقانه نوشته شده است،...
۱۴۰۴/۰۶/۲۰
به یاد ایرج صغیری؛ مسافر غریب!
سینماسینما، عزیزالله حاجیمشهدی امروز خبری تلخ و ناگوار شنیدم؛ ایرج صغیری، بازیگر و کارگردان نامآشنای تئاتر و چهرهیی دوستداشتنی برای مردم بوشهر، پس از مدتها مبارزه با بیماری؛ چشم از جهان فروبست. آشنایی من با ایرج، (با نام اصلی ابوالحسن صغیری) به سال ۱۳۴۷ بازمیگردد، در روزگاری که هر دو...
۱۴۰۴/۰۶/۱۱
نقد؛ چراغی در رهگذر تاریک و روشن سینما
سینماسینما، عزیزالله حاجیمشهدی در سرزمین هنر، نقد همچون نسیمی است که بر آینه میوزد تا زنگار از رخ آن بزداید. خانوادهی پرشمار و رنگارنگ منتقدان سینمایی نیز، همچون دیگر شاخههای هنر، ترکیبی است ناهمگون: در کنار اهل اندیشه و قلمهای متعهد، گاه صدای «شبهمنتقدان» نیز به گوش میرسد؛ صداهایی که...
۱۴۰۴/۰۶/۱۰
«مکبثِ نهیلیسم»؛ نمایشی از سور و سوگ و رنجِ آدمی
سینماسینما، عزیزالله حاجی مشهدی بهره بُردن از درونمایهی برخی از آثار نمایشی ویلیام شکسپیر (William Shakespeare) نمایشنامهنویس، شاعر و بازیگر بلندآوازهی انگلیسی، در قالب اقتباس های سینمایی و نمایشی در میان فیلمنامه نویسان و نمایشنامه پردازان تازگی ندارد. مهم ترین دلیل این توجّه به تراژدی هایی از نوع «مکبث» (Macbeth)...
۱۴۰۴/۰۵/۱۹
نگاهی به کتاب «۵۵ سال، ۸۵ فستیوال»/ دور دنیا در ۵۵ سال!
سینماسینما، عزیزالله حاجی مشهدی هربار که کتاب یا فیلم مستند تازه یی از دکتر بهمن مقصودلو به دستم می رسد، با شور و شوق فراوان سرگرم خواندن و دیدن آن می شوم و به خوبی می دانم که حرف های ناشنیده ی فراوانی در آن کتاب یا فیلم تازه پیدا...
۱۴۰۴/۰۵/۱۶
«غیبتِ موجّه»؛ در انتهای کوچهی بُنبست!
سینماسینما، عزیزالله حاجی مشهدی تاخیر چندساله در نمایش برخی ازفیلم های سینمایی به هردلیلی که باشد، برای این آثارپیامدهای احساسی خاصی به همراه خواهد داشت که گاهی شاید بتواند حتی برای برخی فیلم های ضعیف و نه چندان قابل اعتنا نیز فرصتی برای دلسوزی و نوعی همدردی با سازندگان آن...
۱۴۰۴/۰۵/۱۵
«بهارنامک»؛ آمیزهی دلپسندی از هنر نمایش و پایکوبی و دستافشانی
سینماسینما، عزیزالله حاجی مشهدی فرصت تازه یی پیش آمد تا به اتفاق دوستان سینمایی گروه سینما گفت وگو در تالار حافظ به تماشای نمایش «بهارنامک» به کارگردانی گووان مهر اسماعیلپور بنشینیم. نویسنده و کارگردانی که اجرای نمایش هایی چون: «نمایش بازیچگان» (۱۳۹۳) و «پایمردان دیو» (۱۴۰۲) و ترجمه و نمایش...
۱۴۰۴/۰۵/۰۸
در چنبرهی یک زندگی هراسانگیز
سینماسینما، عزیزالله حاجی مشهدی؛ “پیرپسر” به عنوان دومین فیلم سینمایی” اُکتای براهنی” با تفاوت های آشکاری در مقایسه با فیلمِ ماجراجویانه ی “پل خواب”) ۱۳۹۳ ) نخستین کار حرفه یی این فیلمساز، به خوبی نشان می دهد که اکنون کارگردانی روبه روی ما ایستاده است که قواعدبازی را در ساخت...
۱۴۰۴/۰۵/۰۷
حاجی مشهدی: فضای مجازی شبه منتقد پروری میکند/ لزوم تقویت ساختارهای نقد جدی
عزیزالله حاجی مشهدی منتقد و مدرس سینما گفت: فضای مجازی از یک سو فرصتهایی ایجاد کرده برای علاقهمندان به سینما اما از سوی دیگر، باعث نوعی «شبه منتقد پروری» شده است. به گزارش سینماسینما، عزیزالله حاجی مشهدی، منتقد و مدرس سینما درخصوص وجود رسانهها غیررسمی که بدون نام و نشان...
۱۴۰۴/۰۴/۳۰
منتظر بمانید..
منتظر بمانید..
«دورهمیِ بانوی اوّل»؛ رنجنامهی خاموشی و شکیبایی!
سینماسینما، عزیزالله حاجی مشهدی تماشای نمایش «دورهمی بانوی اول» به کارگردانی بهاره رهنما در تالار حافظ ، بهانه یی شد تا بازهم در روزهایی که پرده ی سینماها هنوز رنگ نمایش فیلم هایی در خور اعتنا را به خود نمی بینند، باردیگر به سراغ نمایش های درخور توجه برویم. با...
۱۴۰۴/۰۳/۱۰
«جگر هندی»؛ نمونهای از یک بازآفرینی موفّق نمایشی
سینماسینما، عزیزالله حاجی مشهدی؛ اجرای موفّق نمایش «جگر هندی» به نویسندگی و کارگردانی «رحمت امینی» (دانش آموختهی دانشکدهی سینما تئاتر- دانشگاه هنر) در تالار سنگلج، فرصت مناسبی فراهم آورده است تا دوستداران هنرتئاتر، به ویژه دانشجویان این رشته، با تماشای چنین اثری دریابند که چگونه میتوان با پرهیز از اجرای...
۱۴۰۴/۰۱/۲۶
«عطر لیموهای سیسیل»؛ از یاد بُردنِ عطر لیموهای سیسیل!
سینماسینما، عزیزالله حاجی مشهدی تازهترین کار نمایشی مجید زارعزاده کارگردان تئاتر که تجربه ی سال ها بازیگری و کارگردانی تئاتر را در کارنامه ی خود دارد، با اجرای نمایش «عطر لیموهای سیسیل» نوشته ی لوئیجی پیراندللو (به ایتالیایی: Luigi Pirandello)نمایشنامهنویس و رُماننویس مشهور سده ی بیستم ایتالیا (۱۸۶۷ –۱۹۳۶) و...
۱۴۰۳/۱۰/۲۳
«خانه عروسک»؛ خودشناسی، خودباوری و رهایی
سینماسینما، عزیزالله حاجی مشهدی میکاییل شهرستانی نویسنده، بازیگر، مدرّس و کارگردان نام آشنای تئاتر در جایگاه طرّاح و کارگردانِ نمایش، یکی از نمایشنامه های معروف هنریک یوهان ایبسن (Henrik Johan Ibsen) شاعر و نمایشنامه نویس نامدار نروژی با عنوانِ «خانهی عروسک» (A Dolls House) را در فرهنگسرای نیاوران بر روی...
۱۴۰۳/۱۰/۱۹
منتظر بمانید..
منتظر بمانید..
منتظر بمانید..
«آنها مرا دوست داشتند»؛ گوشهنشینانِ فراموش شده!
سینماسینما، عزیزالله حاجی مشهدی حدود سالهای ۱۳۸۶- ۱۳۸۷ زمانی که برای نخستین بار محمدرضا رحمانی طرح فیلمنامهی «دلخون» را به مدرسه ی کارگاهی فیلمنامه نویسی در حوزه ی هنری آورد، از آنجایی که مدیریت مدرسه ی کارگاهی را برعهده داشتم، طی دیدارها و نشست هایی ، فیلمنامهی «دلخون» (با انتخاب...
۱۴۰۳/۰۸/۱۵
نگاهی کوتاه به نمایشِ «سگِ نگهبان و درختی در باغ»؛ بازجویی یک جنایتِ خیالی!
سینماسینما، عزیزالله حاجی مشهدی در روزهایی که فیلم های قابل تامُلی بر پرده ی سینماها به نمایش در نمی آید، دیدن نمایش های خوب، بسیار دلشاد کننده است. «سعید ذهنی» کارگردان تئاتر، آهنگساز و مدرّس دانشگاه، دانش آموخته ی رشته ی کارگردانی نمایش از دانشکده ی هنرهای زیبا ، دانشگاه...
۱۴۰۳/۰۸/۰۸
منتظر بمانید..
منتظر بمانید..
خوابِ شیرینِ درختِ سیبهای سرخ!
بعد از اکران «شور عاشقی» به کارگردانی داریوش یاری در سینماها، عزیزالله حاجیمشهدی منتقد سینما در یادداشتی به این فیلم سینمایی پرداخت. نوشته خوابِ شیرینِ درختِ سیبهای سرخ! اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.
۱۴۰۳/۰۴/۲۵
منتظر بمانید..
منتظر بمانید..
خوابِ شیرینِ درختِ سیب های سرخ!/ نگاهی به فیلم «شور عاشقی»
سینماسینما، عزیزالله حاجی مشهدی ساخت فیلم های تاریخی ، به ویژه آثاری که به رُخدادهای تاریخ دینی یک سرزمین یا دین وآیینی مربوط می شود ، بدون پشتوانه ی پژوهش هایی جدّی و دقیق و پُردامنه ، کار چندان آسانی نخواهد بود.گذشته از همه ی این ها، تولید فیلم هایی...
۱۴۰۳/۰۴/۲۱